بابا شاه اصفهانی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 10 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(وف 1012 /996 ق)، خطاط و شاعر، متخلص به حالى. ملقب به رییس الرؤساء. از مردم كوهپایه‏ى عراق بود كه در اصفهان نشو و نما یافته و به آن سبب مشهور شده است. وى را شاگرد سید احمد مشهدى دانسته‏اند و برخى دیگر شاگرد میر على هروى كه نباید این قول روا باشد. بابا شاه از استادان طراز اول نستعلیق بود و در اصفهان درگذشت. از آثار وى: رساله‏ى منثور «آداب المشق» كه بعضى آن را منسوب به میرعماد مى‏دانند و صحیح نیست، زیرا رقم «كاتبه مصنفه، بابا شاه الاصفهانى غفرالله ذنوبه» دارد؛ یك نسخه «سلسلة الذهب» جامى، به قلم كتابت ممتاز، با رقم: «... بسعى فقیر بابا شاه اصفهانى،... سنه‏ى سبع و سبعین و تسعمائة»؛ یك نسخه «نصایح الملوك»، به قلم كتابت عالى، با رقم: «... در تاریخ سنه‏ى ثمانین و تسعمائة، بسعى فقیر بابا شاه...»؛ یك نسخه «خمسه‏ى» نظامى (در متن) و «خمسه‏ى» امیر خسرو دهلوى (در حاشیه)، به قلم كتابت خفى عالى، با رقم: «نمقه العبد المذنب الحقیر بابا شاه، فى سنه‏ى 994...«. شش اثر دیگر وى در «احوال و آثار خوشنویسان» ذكر شده است.[1] بابا شاه اصفهانى، خطاط (ف. اصفهان 996 ه.ق.). وى شاگرد سید احمد شوشترى بود و در اصفهان به درویشى و انزوا روزگار میگذرانید و از راه كتابت اعاشه مى‏كرد. وى مؤلف رساله‏ایست به نام «آداب المشق» (كه به خطا آن را به میر عماد نسبت داده‏اند) از آثار قلمى او كتابها و رساله‏هایى است كه آنها را در نهایت قدرت و ملاحت نوشته و تاریخهایى بین 977 و 994 ه.ق. دارد.